Tamoul

Dimanche 17 juin 2012

வணக்கம், மாலை வணக்கம் vanakkam, mâlai vanakkam bonjour, bonsoir
உங்க பெயர் என்ன ? unga peyar enna ? comment vous appelez-vous ?
என் பெயர்... / நான்... en peyar… / ńân… je m’appelle…
எந்த தேசியத்திலிருந்து வறீங்க ? entha thêsiatthilirunthu varînga ? de quel pays venez-vous ?
எங்கேயிருந்து வறீங்க ? enghêyirunthu varînga ? d’où venez-vous ?
நான் தமிழன் (தமிழச்சி), ńân thamizhan (thamizhatchi), je suis tamoul(e),
பிரெஞ்சுக்காரர் (பிரெஞ்சுக்காரி) pirengnjuńâttukkâran (kâri) français(e)
என்ன வேலை செய்றீங்க ? enna vêlai seyrînga ? quel est votre métier ?
நான் ஒரு மாணவன் (மாணவி), ńân oru mânavan (mânavi), je suis étudiant(e),
ஆசிரியர் (ஆசிரியை) âsiriyar (âsiriyai) professeur
உங்களுக்கு கலியாணம் ஆச்சா ? ungalukku kaliyânam âtchâ ? êtes-vous marié ?
ஆமா, இல்லை âmâ, illai oui, non
இன்னும் இல்லை, எதுக்கு ? innum illai, ethukku ? pas encore, pour quoi faire ?
உங்களுக்கு பிள்ளைகள் இருக்குதா ? ungalukku pillaigal irukkuthâ ? avez-vous des enfants ?
எத்தனை ? etthanai ? combien ?
எனக்கு ரெண்டு (மூணு, நாலு) பிள்ளைகள் enakku oru, rendu, mûnu pillaigal j’ai un, deux, trois enfants
உங்களுக்கு எத்தனை வயீஸ் ? ungalukku etthanai vayîs ? quel âge avez-vous ?
எனக்கு தொன்னுத்தொன்பது வயீஸ் enakku thonnutthonpathu vayîs j’ai 99 ans
அப்பா அம்மாகூட இருக்கீங்களா ? appâ ammâkûda irukkingalâ ? vous habitez chez vos parents ?
ஒல்லியான உயரமான வெள்ளைக்காரி யார் ? olliyâna uyaramâna vellaikkâri yâr ? qui est cette grande blonde mince ?
இந்த சிறப்புள்ள மனிதர் யார் ? ińtha sirappulla manitar yâr ? qui est cette grâcieuse personne ?
அவள் என் அக்கா (தங்கச்சி, மனைவி, மகள், அம்மா) aval en akkâ (thangatchi, manaivi, magal, ammâ) c’est ma sœur aînée (sœur cadette, femme, fille, mère)
இந்த சின்ன குண்டான வெறுப்புக்குரிய மனிதர் யார் ? ińtha sinna kudâna veruppukkuriya manithar yâr ? qui est ce petit gros désagréable ?
அவர் என் அண்ணா (தம்பி, கணவர், மகன், அப்பா, முதலாளி) avar en annâ (tambi, kanavar, magan, appâ, muthalâli) c’est mon frère aîné (frère cadet, mari, fils, patron)
அவன் (அவள்) பெயர் என்ன ? avan (aval) peyar enna ? comment s’appelle ce garçon (cette fille) ?
அவன் (அவள்)... avan (aval)… il (elle) s’appelle…
கழிப்பிடம் எங்கே’ன்னு கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா ? kazhippidam engê’nnu kongnjam solla mudiyumâ ? excusez-moi, où sont les toilettes ?
எனக்கு தெரியல்ல enakku theriyalai je ne sais pas
நீங்க யார் ? ńînga yâr ? qui êtes-vous ?
சாப்பிட்டீங்களா ? sâptîngalâ ? avez-vous mangé ?
எப்படி இருக்கீங்க ? eppadi irukkînga ? comment allez-vous ?
நல்லா இருக்கிறேன் ńalla irukkirên je vais bien
நீங்க நலமா ? அப்புறம் என்ன செய்தி ? ńînga ńalamâ ? Appuram enna seythi ? et vous ? Quoi de neuf ?
தமிழ் படிக்கிறேன் thamizh padikkirên j’apprends le tamoul
சிறப்பா இருக்குதே ! sirappâ irukkuthê ! c’est super !
தமிழ் மொழியை படிக்க எனக்கு ஆசை thamizh padikka enakku âsai je voudrais apprendre le tamoul
தமிழ் (பிரெஞ்சு) பேசுவீங்களா ? thamizh (pirengnju) pêsuvîngalâ ? vous parlez le tamoul (français) ?
தமிழ்ல நல்லா பேசுவேன் (பேசமாட்டேன்) thamizhla ńalla pêsuvên (pêsamâttên) je (ne) parle (pas) bien le tamoul
இல்லை, எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது illai, enakku onnum theriyâthu non, pas du tout
ஆமா, கொஞ்சம் ; எதோ பேசுவேன் âmâ, kongnjam ; ethô pêsuvên oui, un peu ; oui, pas mal
நிச்சயமா, இது தான் என் தாய் மொழி ńitchayamâ, ithu than en thây mozhi bien sûr, c’est ma langue maternelle
எனக்கு புரியல்ல enakku puriyala je ne comprends pas
நீங்க ரொம்ப வேகமா பேசுறீங்க ńînga romba vêgamâ pêsurînga vous parlez très vite
திருப்பி சொல்லுங்க tiruppi sollunga pouvez-vous répéter ?
எங்கள்கூட சாப்பிட உங்களுக்கு ஆசையா ? engal kûda sâppida ungalukku âsaiyâ ? vous voulez manger avec nous ?
மகிழ்ச்சியாக, இல்லை வேண்டாம் magizhtchiyâga, illai vêndâm volontiers, non
ஏன் ? காரணமா... ên ? kâranamâ… pourquoi ? parce que…
தமிழ் சமையல் உங்களுக்கு புடிக்குமா ? thamizh samaiyal ungalukku pudikkumâ ? vous aimez la cuisine tamoule ?
எனக்கு புடிக்கும்’ன்னு நினைக்கிறேன் enakku pudikkum’nnu ńinaikkirên je pense que j’aime
குடிக்க உங்களுக்கு என்ன வேணும் ? kudikka ungalukku enna vênûm ? qu’est-ce que vous buvez ?
பழச்சாறு, தண்ணி pazhatchâru, tannî du jus de fruit, de l’eau
எனக்கு பசிக்கிது, எனக்கும் பசிக்கிதே enakku pasikkithu, enakkum pasikkithê j’ai faim, moi aussi
எனக்கும் கொஞ்சம் பசிக்கிது enakku kongnjam pasikkithu je n’ai pas très faim
கையால சாப்பிடணும் kaiyâla sâppidanum il faut manger avec les mains
என்ன சாப்பிடுவோம் ? enna sâppiduvôm ? qu’est-ce qu’on mange ?
இது சுவையான இருக்குதே ! ithu suvaiyânâ irukkuthê ! c’est délicieux !
தமிழ்ல...எப்படி சொல்றது ? thamizhla…eppadi solrathu ? comment dit-on…en tamoul ?
ரொட்டி (சக்கரை, உப்பு) தரீங்களா ? rotti (sakkarai, uppu) tarîngalâ ? passez-moi le pain (le sucre, le sel)
இந்தாங்க ińthânga voilà
சினிமாவுக்கு என் கூட வரீங்களா ? sinimâvukku en kûda varîngalâ ? vous venez avec moi au cinéma ?
இல்லை, என்னால முடியல்ல illai, ennâla mudiyala non, je ne peux pas
மனிச்சிடுங்க manitchidunga excusez-moi
நான் வருந்துறேன் ńân varunthurên je suis désolé
கோச்சிக்காதீங்க kôtchikkâthînga ne vous fâchez pas
நான் களைப்பா இருக்கிறேன் ńân kalaippâ irukkirên je suis fatigué
நான் தூங்க போறேன் ńân thûnga pôrên je vais me coucher
பார்ப்போம் / சந்திப்போம் pârppôm / santhippôm à bientôt
நாளைக்கு பார்ப்போம் ńâlaikku pârppôm à demain
எனக்கு உங்களை ரொம்ப புடிக்கும் enakku ungalai romba pudikkum je vous aime beaucoup
நான் உங்களை காதலிக்கிறேன் ńân ungalai kâthalikkirên je vous aime
சரி sari je suis d’accord
சரியல்ல sariyalla je ne suis pas d’accord
சரியா ? sariyâ ? êtes-vous d’accord ?
மனமுண்டானால் இடமுண்டு manamundânâl idamundu vouloir c’est pouvoir

Phonologie :

Les voyelles courtes et longues doivent être bien distinguées, les r sont roulés. Pour les consonnes rétroflexes (ட - da, ண - na, ள - la), il faut replier la langue vers le haut et l’arrière. La prononciation des consonnes occlusives (க - ka, ட - da, த - ta, ப- pa) peut varier selon leur position dans le mot. Il faut bien distinguer les lettres த - ta et ட - da (occlusive dentale et occlusive rétroflexe), ல - la et ள - la (latérale et latérale rétroflexe), ர- ra et ற - ra (latérale et alvéolaire ou vibrant). La langue tamoule présentée dans cette fiche correspond à la langue parlée. En effet, celle-ci diffère de la langue écrite en de nombreux points. Les formes orales sont généralement raccourcies, le –ungal du pluriel se transforme en –unga, le –ir devient souvent –ru. Exemples : sollungal (dites) devient sollunga, pâr (regarde) devient pâru.

Alphabet

consonnes voyelles
க் ik, ig ம் im ல் il a e
ங் ing ய் iy வ் iv â ê
ச் is ர் ir ழ் izh i ai
ஞ் ign த் ith ள் il î o
ட் id, it ந் ற் ir u ô
ண் in ப் ip, ib ன் in û aw

Ex. : combinaison consonne ik + voyelles

ka கி ki கு ku கெ ke கை kai கோ
கா கீ கூ கே கொ ko கௌ kaw

Déclinaisons :

Seuls les noms et les pronoms se déclinent. Les désinences sont identiques au singulier et au pluriel. On distingue sept cas :

le nominatif (désinence 0) ex : kosu (moustique)

l’accusatif pour la fonction COD quand il s’agit d’un être vivant ou d’un objet défini, + ai ex : ennai (moi)

le datif pour exprimer le but et rendre le verbe avoir qui n’existe pas en tamoul (j’ai une maison = enakku oru vîdu irrukkuthu), +kku ; ex : vîttukku (à la maison)

le locatif, + kitta pour les noms de personnes et + illa pour les autres mots ex : vîttilla (dans la maison)

l’ablatif pour exprimer la provenance, + irunthu ex : inthiyâvulayirunthu (de l’Inde)

l’instrumental pour exprimer le complément de moyen, de manière, la cause et le complément d’agent du verbe passif, + âla ; ex : kaiyâla (avec les mains)

l’associatif pour exprimer le complément d’accompagnement et parfois de moyen, + ôda ou kûda ex : enkûda (avec moi)

Conjugaison :

La conjugaison des verbes distingue des formes affirmatives et négatives. La conjugaison affirmative se construit sur le radical ou racine verbal, qui est identique à l’impératif singulier dans la majorité des cas (ex : kodu = donne !, pluriel kodunga = donnez !). La conjugaison négative à l’impératif se construit sur l’infinitif du verbe + âthê pour la deuxième personne du singulier et âthinga pour la deuxième personne du pluriel (ex : pârkkâthê = ne regarde pas !, pluriel pârkkâthînga = ne regardez pas !). Au présent et au passé, la conjugaison négative se construit sur l’infinitif du verbe + la à toutes les personnes (ex : pârkkâla = ne pas avoir vu ou ne pas voir).

Le verbe conjugué se compose de la racine, du suffixe de temps et de la terminaison de la personne. On peut distinguer de manière simplifiée deux types de verbes : les verbes faibles (racine + a, ex : vara = venir) et les verbes forts (racine + kk, ex : edukka = prendre).

pronoms terminaisons personnelles pronoms terminaisons personnelles
je ńân நான் ên ஏன் nous ńângal நாங்கள் ôm ஓம்
tu ńî நீ ây ஆய் vous ńîngal நீங்கள் îrgal ஈர்கள்
il avan அவன் ân ஆன் ils/elles avarkal அவர்கள் ârgal ஆர்கள்
elle aval அவள் âl ஆள்

Suffixes de temps :

Présent Passé Futur
Verbes faibles kiru it, id, ir ou in iv
Verbes forts kkiru itt, idd, irr ip

Verbes impersonnels :
Des verbes impersonnels, c’est-à-dire des formes invariables (futurs neutres figés), sont souvent utilisés en tamoul. Les principaux sont :

Affirmatif Négatif
vouloir, falloir vêndum வேண்டும் vêndâm வேண்டாம்
savoir, connaître theriyum தெரியும் theriyâthu தெரியாது
comprendre puriyum புரியும் puriyâthu புரியாது
suffire pôthum போதும் pôthâthu போதாது
plaire, aimer pidikkum பிடிக்கும் pidikkâthu பிடிக்காது
trouver, obtenir kidaikkum கிடைக்கும் kidaikkâthu கிடைக்காது

ex. : sôru enakku pôthum = j’ai assez de riz சோறு எனக்கு போதும்

ungakitta pêsuvathu enakku pidikkum = j’aime vous parler உங்ககிட்ட பேசுவது எனக்கு பிடிக்கும்

unga ńâttaip patti enakku theriyâthu = je ne connais rien sur votre pays உங்க நாட்டைப் பற்றி எனக்கு தெரியாது

Répondre à cet article